Bubbels

Bubbels in mijn hoofd.

Op het terras zit een ouder stel.
Zij met witgrijs krullend haar.
Hij tegenover haar.

Ze lijken geen aandacht te hebben
voor de wereld om hen heen.

De ober zet twee glazen neer.
Bubbels.

Ze kijken elkaar aan.
En toosten.

Alsof alleen zij er zijn.

Ik kijk.
En iets in mij verzacht.

Wat lief.
Dat wil ik ook.

De rust.
De tijdloosheid.
Het luisteren zonder haast.

En tegelijk
begint het in mij te bruisen.

Niet van geluk.

Mijn hoofd gaat aan.
Vooruit.
Sneller.

Check.
Check.
Dubbel check.

Heb ik alles gezien?
Niets gemist?

Onder dat alles ligt iets anders.

Een laag van schuld.
Schaamte.

En angst.

Altijd die angst.

Dat hij weer gaat drinken.

Tien dagen zonder alcohol.
Zegt hij dat het goed gaat.

De wereld ziet er weer goed uit.
Zegt hij.

Drie keer per week naar de AA.
Bellen met groepsleden.
Voor iedereen klaarstaan.

Ik ken dit.

Ik blijf thuis.
Met mijn zorgen.

Wat er tussen ons ligt
doet er even niet toe.

Het verdwijnt
onder zijn euforie.
Onder mijn hoop.

“Nu gaat het goed komen, schat.
Ik weet het zeker.”

Voor de vijfde keer.