Zo moe

Zo moe.
Zo klein.

Een glas?
Een gewoonte.

Nog één glas.
Ik lach mee.

Minder onrust in mijn hoofd.
Een geluksmoment met jou.

Wij.
Wij begrijpen elkaar.

Nog één glas.

“Nee dank je, ik kan niet tegen alcohol.”
Neem jij er gerust nog één.

Ik doe alsof het normaal is.

Tot het dat niet meer is.

Ik voel het eerder dan ik het begrijp.
In mijn lijf.
In de stilte na een gesprek.

Ik ga aanpassen.
Rekening houden.
Vooruitdenken.

Als ik dit zeg…
Als ik dat niet doe…
Misschien blijft het dan rustig.

Mijn wereld wordt kleiner.
Zachter praten.
Voorzichtiger bewegen.

En ik draag meer dan van mij is.
Ik controleer.
Hou alle ballen in de lucht.

En ik voel niet meer
hoe moe ik ben.

Niemand ziet het.
Niet echt.

Ik sta op het schoolplein.
Ik werk.
Ik lach.

En ondertussen leef ik naast iemand
die alles inneemt.

Hij drinkt.
Ik draag.
Ik zorg.

Ik hou van hem.
Dat is het simpelste en het moeilijkste tegelijk.

Wanneer ben ik verdwenen?

Wanneer ben ik verdronken
in alcohol?

Ik doe alsof het normaal is.

#verslaafd #alcohol